|
ในป่าแห่งหนึ่ง มีสัตว์ที่ยึดอาชีพหมดออยู่สองตัว
คือหมาป่ากับหมาจิ้งจอก
ทั้งสองเป็นคู่แข่งและคอยชิงดีชิงเด่นกันอยู่เสมอ
วันหนึ่งเมื่อราชสีห์ผู้เป็นเจ้าป่าล้มป่วย
จึงประกาศให้หมอมาทำการรักษา หมอหมาป่ารีบเดินทางมาที่ถ้ำของราชสีห์
ขณะทำการรักษาก็หาเรื่องใส่ความหมาจิ้งจอกซึ่งเป็นคู่แข่งของตนทันที
"ข้าเกือบจะได้ได้มารักษาท่านเจ้าป่าอยู่แล้ว
เพราะเจ้าหมาจิ้งจอกบอกว่าอาการของท่านถึงรักษาไปก็ไม่หายมีแต่ตายกับตาย
และแม้ผู้ใดสามารถรักษาหายก็คงไม่มีทางได้เงินหรือรางวัลตอบแทนใดๆ
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญเพราะมันเป็นหน้าที่ของหมออย่างข้า"
ราชสีห์รู้สึกโกรธมาก
รีบสั่งให้บริวารของตนไปคุมตัวหมาจิ้งจอกมาสอบสวนทันที
หมาจิ้งจอกเมื่อรู้ว่าถูกหมาป่าใส่ความ จึงคิดหาหนทางเอาตัวรอด
ในที่สุดก็คิดหาวิธีแก้สถานการณ์ได้สำเร็จ เมื่อมาถึงถ้ำราชสีห์
ซึ่งเป็นเวลาที่หมาป่ากลับไปแล้ว
หมาจิ้งจอกจึงรีบเข้าไปกระซิบที่หูของเจ้าป่า "ที่หมาป่าพูดมาทั่งหมดนั้นท่านเจ้าป่าอย่าเชื่อเป็นอันขาด
เพราะมันเกรงว่าข้าจะบอกสูตรยาวิเศษแก่ท่านจึงพยายามวางแผนให้ข้าถูกท่านสังหาร"
"สูตรยาที่เจ้าว่านั่นคืออะไร
แล้วจะสามารถรักษาโรคของข้าให้หายได้แน่หรือ"
ราชสีห์ซักอย่างสนใจ "ได้ซิท่าน
เพียงแต่ต้องใช้หัวใจของหมาป่าเป็นเครื่องปรุงเท่านั้น
ที่ข้าไม่รีบร้อนเดินทางมาทำการรักษาให้ท่านก็เพราะเสียเวลาไปเสาะหาหัวใจจากศพหมาป่าตัวอื่น
ๆ ที่แก่ตายตามธรรมชาติ
เนื่องจากเกรงว่าหมอหมาป่าเพื่อนของข้าจะต้องเดือดร้อน"
ราชสีห์เชื่อคำพูดของหมาจิ้งจอก
จึงสั่งให้บริวารสังหารหมอหมาป่าเพื่อเอาหัวใจมาปรุงยา
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "
เมื่อคิดร้ายต่อผู้อื่นย่อมถูกเขาคิดร้ายตอบแทนเช่นกัน"
|