::    เขากวางกับขากวาง  ::
 

              กวางป่าตัวหนึ่งเดินเสาะหาน้ำดื่มในวันที่อบอ้าวกลางฤดูร้อนครั้นพบลำธารใสสะอาดแห่งหนึ่งจึงลงไปดื่มกินอย่างหิวกระหาย  เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นเงาของตนในน้ำก็รู้สึกภาคภูมิใจ  “โอ...เราช่างเป็นกวางที่มีเขาสง่างามอะไรเช่นนี้  คุณค่าของมันเปรียบประดุจมงกุฎบนพระเศียรของพระราชาเลยทีเดียว  ผิดกับขาอันเรียวเล็กของข้า  ช่างหาความงามอะไรไม่ได้เลย”  ทันใดนั้นเสียงสุนัขล่าเนื้อก็ดังขึ้น  ตามด้วยเสียงลูกธนูที่นายพรานยิงออกมาจากหน้าไม้  กวางตกใจกระโจนขึ้นจากลำธารแล้ววิ่งอย่างสุดชีวิต  แต่ขณะวิ่งผ่านพุ่มไม้เขาอันสวยงามของมันได้ไปเกี่ยวติดกับกิ่งไม้ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด

                “ข้าช่างโง่เขลาเหลือเกิน”  กวางรำพึงกับตัวเอง  “หลงดูแคลนสิ่งที่มีคุณประโยชน์ซึ่งช่วยให้รอดพ้นจากลูกศรอันแหลมคม  แต่กลับไปยกย่องชื่นชมสิ่งอันเป็นโทษแก่ตนเอง  ที่นายพรานออกตามล่าเรานั้นก็เพราะต้องการเนื้อและเขาอันสวยงามนี่มิใช่หรือ”  ด้วยเหตุนี้  เมื่อนายพรานตามมาทันจึงสามารถจับกวางได้อย่างง่ายดาย

                นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า   "อย่าหลงใหลในความสวยงาม  แต่จงให้ความสำคัญกับสิ่งที่มีประโยชน์และคุณค่า"