|
กวางป่าตัวหนึ่งเดินเสาะหาน้ำดื่มในวันที่อบอ้าวกลางฤดูร้อนครั้นพบลำธารใสสะอาดแห่งหนึ่งจึงลงไปดื่มกินอย่างหิวกระหาย
เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นเงาของตนในน้ำก็รู้สึกภาคภูมิใจ
โอ...เราช่างเป็นกวางที่มีเขาสง่างามอะไรเช่นนี้
คุณค่าของมันเปรียบประดุจมงกุฎบนพระเศียรของพระราชาเลยทีเดียว
ผิดกับขาอันเรียวเล็กของข้า ช่างหาความงามอะไรไม่ได้เลย
ทันใดนั้นเสียงสุนัขล่าเนื้อก็ดังขึ้น
ตามด้วยเสียงลูกธนูที่นายพรานยิงออกมาจากหน้าไม้
กวางตกใจกระโจนขึ้นจากลำธารแล้ววิ่งอย่างสุดชีวิต
แต่ขณะวิ่งผ่านพุ่มไม้เขาอันสวยงามของมันได้ไปเกี่ยวติดกับกิ่งไม้ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด
ข้าช่างโง่เขลาเหลือเกิน
กวางรำพึงกับตัวเอง หลงดูแคลนสิ่งที่มีคุณประโยชน์ซึ่งช่วยให้รอดพ้นจากลูกศรอันแหลมคม
แต่กลับไปยกย่องชื่นชมสิ่งอันเป็นโทษแก่ตนเอง
ที่นายพรานออกตามล่าเรานั้นก็เพราะต้องการเนื้อและเขาอันสวยงามนี่มิใช่หรือ
ด้วยเหตุนี้ เมื่อนายพรานตามมาทันจึงสามารถจับกวางได้อย่างง่ายดาย
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
"อย่าหลงใหลในความสวยงาม
แต่จงให้ความสำคัญกับสิ่งที่มีประโยชน์และคุณค่า"
|