::    กากับนกยูง  ::
 

               กาตัวหนึ่งรู้สึกไม่พอใจที่ตนเองเกิดมามีขนสีดำทำให้ร่างของมันไร้ความงดงามเมื่อรู้ว่าทุกวันนกยูงจะไซขนออกทิ้งมันจึงไปเก็บมาแซมขนของตนเพื่อน ๆของการู้สึกแปลกใจจึงพากันสอบถามด้วยความสงสัย

               “เจ้าจะเลิกเป็นกาแล้วหรือ” เพื่อนที่สนิทที่สุดของมันเอ่ยถาม

               “ใช่.. ใครจะอยากเป็นนกที่ต้อยต่ำไร้ขนอันสวยงามอย่างพวกเจ้า” คำตอบของกาทำให้เพื่อนๆ ของมันไม่พอใจขับไล่ออกจากฝูง  แทนที่จะสำนึกตัวเจ้ากากลับทะนงตนคิดว่าเวลานี้ขนของมันสวยงามเทียบเท่ากับพวกนกยูงจึงไปปะปนอยู่ในฝูง  นกยูงเห็นความไม่เจียมตัวของกา  จึงต่างก็พากันหัวเราะเยาะและรุมจิกตีด้วยความมั่นไส้ที่กาคิดจะเทียบชั้นกับพวกตน “ไปให้พ้นนะเจ้านกอัปลักษณ์ “นกยูงพากันขับไล่  กาพาร่างอันสบักสบอมกลับไปที่ฝูงของตนแต่ก็ไม่มีไครยอมคบหาสมาคมด้วย  มันอยู่ในฝูงกาก็ไม่ได้  ไปอยู่ในฝูงนกยูงก็ถูกรังเกียจ  สุดท้ายจึงต้องไปอยู่ลำพังเพียงตัวเดียว

                นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  "จงพอใจในสิ่งที่ตนเองเป็นอยู่  และการไปฉกฉวยเอาผลงานความดีงามของผู้อื่นมาเป็นของตนนั้น  สุดท้ายเมื่อความจริงปรากฎออกมาย่อมไม่มีใครเชื่อถือหรือยอมคบหาสมาคมด้วย"