::    หนูนากับหนูเมือง  ::
 

               หนูนากับหนูเมืองเป็นเพื่อนรักกัน  วันหนึ่งหนูเมืองเดินทางไปเยี่ยมหนูนาตามคำเชิญ  บ้านของหนูนาอยู่ในโพรงดินที่มืดและคับแคบหนูนานำอาหารอย่างดีที่สะสมไว้มาเลี้ยงหนูเมืองมีทั้งข้าวโพด  ถั่ว  เศษเนื้อและผลไม้  " กินตามสบายเลยเพื่อน  รู้ไหมว่าเราดีใจแค่ไหนที่เพื่อนอุตส่าห์เดินทางมาเยี่ยมเยียน"  หนูนากล่าวอย่างกันเอง  แต่หนูเมืองมีท่าทางไม่ค่องมีความสุขเท่าใดนัก "เราไม่เข้าใจเลย" หนูเมืองกล่าวเสียงเนือย ๆ "ว่าทำไมเพื่อนถึงต้องมาทนอุดอู้อยู่ในรูแคบ ๆ  และกินอาหารที่ไม่มีรสชาติเช่นนี้คฤหาสน์หลังใหญ่ในตัวเมืองที่ฉันอาศัยอยู่มีทั้งอาหารสด  อาหารคาว  ขนมนมเนยสารพัดอย่าง เพื่อนหนีความทุกข์ยากไปอยู่ด้วยกันดีกว่า"

                หนูนาคิดอยากจะมีชีวิตที่สุขสบายอย่างหนูเมืองจึงตกลงจะไปอยู่กับเพื่อนรักในคฤหาสน์หลังใหญ่ เมื่อเดินทางมาถึงหนูเมืองรีบพาหนูนาเข้าไปในห้องครัวทันที หนูนารู้สึกตื่นเต้นเพราะเครื่องประดับตกแต่งทุกชิ้นเป็นของที่มีราคาแพงและสวยงาม  อาหารที่คนรับใช้ของเศรษฐีจัดไว้ล้วนแต่ของดี ๆ ที่หากินได้ยากในท้องถิ่นชนบท ไม่ว่าจะเป็นหมูเห็ดเป็ดไก่หรือขนมนมเนย หนูนากับหนูเมืองไต่ขึ้นไปบนโต๊ะและชิมอาหารทุกจานอย่างเอร็ดอร่อย  แต่ทันใดนั้น ประตูห้องครัวก็เปิดออก เศรษฐีเจ้าของคฤหาสน์พร้อมทั้งลูกๆ กลับมาจากไปธุระข้างนอก เมื่อเห็นหนูทั้งสองตัว เศรษฐีรีบตะโกนให้คนรับใช้รวมทั้งเจ้าแมวหง่าวนั่งคุมเชิงอยู่ปากรู เมื่อเศรษฐีเจ้าของคฤหาสน์พร้อมลูกๆ กินอาหารบนโต๊ะกันอิ่มแล้วและออกไปจากห้องครัว หนูเมืองจึงหันมากล่าวชวนหนูนา "เราออกไปกินเศษอาหารที่ตกอยู่บนโต๊ะและตามพื้นกันดีกว่า ตอนนี้เจ้าแมวเหมียวคงไปหาที่นอนของมันแล้ว" แต่หนูนาได้รีบเก็บข้าวของแล้วเดินทางกลับท้องทุ่งอันเป็นถิ่นที่อยู่เดิมของตนทันที

                นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า   "แม้ต้องอยู่อย่างยากไร้ทุกข์ทนแต่ปลอดภัยย่อมดีกว่าการอยู่อย่างสะดวกสบายแต่เต็มไปด้วยภัยอันตราย"