::    มดกับตั๊กแตน  ::
 

                ตั๊กแตนเจ้าสำราญตัวหนึ่งนิสัยเกียจคร้านชอบความสะดวกสบาย   ตลอดช่วงฤดูร้อนที่สัตว์อื่นๆ พากันหาอาหารไปเก็บสะสมไว้ในรัง มันมัวแต่ร้องรำทำเพลงสนุกสนานไปวันๆ ครั้งถึงฤดุหนาวหิมะตกหนัก  ตั๊กแตนไม่สามารถหาอาหารกินได้  อดอยู่หลายวันจนในที่สุดต้องซมซานมาเคาะประตูรังของมดที่เคยรู้จัก

                "ได้โปรดเถิดเพื่อน   ขออาหารให้ฉันประทังชีวิตสักหน่อยเมื่อพ้นฤดูหนาวอันแสนทารุณนี้แล้ว  ฉันสัญญาว่าจะหามาใช้คืนเป็นเท่าตัว"   ตั๊กแตนพยายามวิงวอน

                "อ้าว.....ก็เมื่อตอนฤดูร้อนที่ใครๆ  เขาพากันทำมาหากินตัวเป็นเกลียว   เจ้ามัวทำอะไรอยู่"   มดย้อนถาม

                "ฉันไม่ได้อยู่เปล่าๆ หรอกนะ  แต่ได้ร้องรำทำเพลงตลอดเวลา  เมื่อตอนที่เธอและเพื่อนๆ ขนอาหารผ่านมาก็ได้ยินมิใช่หรือ"

                "ได้ยินซิ....ในเมื่อเจ้ามัวแต่ร้องเพลงตลอดฤดูร้อน   เมื่อถึงฤดูหนาวก็จงเต้นรำให้สนุกเถิด  กล่าวจบมดก็ปิดประตูทันที"

                นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  "ผู้ที่ปล่อยวันเวลาให้ผ่านเลยไปอย่างไรค่า   ชีวิตย่อมพบเพียงความว่างเปล่า"