|
ตั๊กแตนเจ้าสำราญตัวหนึ่งนิสัยเกียจคร้านชอบความสะดวกสบาย
ตลอดช่วงฤดูร้อนที่สัตว์อื่นๆ พากันหาอาหารไปเก็บสะสมไว้ในรัง
มันมัวแต่ร้องรำทำเพลงสนุกสนานไปวันๆ ครั้งถึงฤดุหนาวหิมะตกหนัก
ตั๊กแตนไม่สามารถหาอาหารกินได้
อดอยู่หลายวันจนในที่สุดต้องซมซานมาเคาะประตูรังของมดที่เคยรู้จัก
"ได้โปรดเถิดเพื่อน
ขออาหารให้ฉันประทังชีวิตสักหน่อยเมื่อพ้นฤดูหนาวอันแสนทารุณนี้แล้ว
ฉันสัญญาว่าจะหามาใช้คืนเป็นเท่าตัว"
ตั๊กแตนพยายามวิงวอน
"อ้าว.....ก็เมื่อตอนฤดูร้อนที่ใครๆ
เขาพากันทำมาหากินตัวเป็นเกลียว เจ้ามัวทำอะไรอยู่"
มดย้อนถาม
"ฉันไม่ได้อยู่เปล่าๆ หรอกนะ
แต่ได้ร้องรำทำเพลงตลอดเวลา เมื่อตอนที่เธอและเพื่อนๆ
ขนอาหารผ่านมาก็ได้ยินมิใช่หรือ"
"ได้ยินซิ....ในเมื่อเจ้ามัวแต่ร้องเพลงตลอดฤดูร้อน
เมื่อถึงฤดูหนาวก็จงเต้นรำให้สนุกเถิด กล่าวจบมดก็ปิดประตูทันที"
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
"ผู้ที่ปล่อยวันเวลาให้ผ่านเลยไปอย่างไรค่า
ชีวิตย่อมพบเพียงความว่างเปล่า"
|