::  หมาป่า  หมาจิ้งจอกและม้า  ::
 

                หมาจิ้งจอกตัวหนึ่งอายุยังน้อย  แม้จะมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว แต่เนื่องจากมีประสบการณ์ไม่มากนัก  เมื่อได้พบม้าเป็นครั้งแรกมันจึงไม่รู้จัก 

                “ข้าพบสัตว์อะไรก็ไม่รู้  ตัวมันสูงใหญ่สง่างามแต่กินหญ้าเป็นอาหาร”   หมาจิ้งจอกวิ่งออกมาบอกกับหมาป่าเพื่อนของมันซึ่งอยู่ในวัยไล่ๆ กัน

                “รูปร่างหน้าตามันเป็นอย่างไรล่ะ”   หมาป่าซัก               

                “บอกไม่ถูกหรอก  เจ้าตามข้าไปดูเอาเองดีกว่า”

                เมื่อหมาจิ้งจอกพาเพื่อนของมันมาพบกับม้า  ตอนแรกม้าตกใจจะวิ่งหนี  แต่เมื่อได้ยินเสียงเรียกจึงหยุดยืนรั้งรออยู่เพื่อดูท่าที

                “ท่านมีชื่อเรียกเผ่าพันธุ์ว่าอย่างไร”  หมาจิ้งจอกเอ่ยถาม  “ช่วยบอกให้เรารู้หน่อยเถอะ”

                ม้าแสยะยิ้มเพราะเมื่อได้ยินคำถามก็รู้ว่าทั้งสองยังไม่ค่อยเดียงสานัก  “ชื่อของข้านะรึ  มาดูใกล้ๆ เท้านี่ซิ  ช่างทำเกือกม้าได้สลักชื่อของข้าไว้ตรงนี้ไง”

                เมื่อเห็นม้ายกเท้าขึ้น  หมาจิ้งจอกเกรงอันตรายจึงหันไปกล่าวกับหมาป่าผู้เป็นสหายว่า  “ฉันยังไม่ได้เข้าโรงเรียนเลย  เธออ่านหนังสือเก่งไม่ใช่หรือ  ลองเข้าไปอ่านหน่อยซิ”

                “อ้อ  ได้เลย  ฉันนะสอบได้ที่ 1 เป็นประจำเชียวนะ  หมาป่ากล่าวอย่างภาคภูมิ  เดินยืดไหล่ชูคอเข้าไปอย่างสง่างาม  แต่ทันใดนั้นมันก็ถูกม้าใช้เท้าถีบเข้าใส่อย่างแรงแล้ววิ่งหนีไป

                “เพื่อนเอ๋ย”   หมาจิ้งจอกเข้ามาดูอาการหมาป่าผู้โชคร้าย  “คราวหลังก็ระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้หน่อยนะ”
 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า 
            "คนฉลาดอาจยอมทำตัวเป็นผู้โง่เขลาในบางสถานการณ์  แต่คนโง่มักอวดตัวว่าฉลาดทุกเวลา"