การทะเลาะกันเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างกลุ่มเพื่อนกันไม่เป็นปัญหา และยังทำให้เด็กเรียนรู้ที่จะจัดการกับความขัดแย้ง แต่สำหรับการรังแกกัน ถือเป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วงสำหรับทั้งเด็กที่เป็นคนรังแกและเด็กที่เป็นเหยื่อ
เด็กที่เป็นเหยื่อมักจะเป็นเด็กที่แปลกไปจากเพื่อนๆ เช่น ขี้อาย เรียบร้อย ขี้โรค เก็บเนื้อเก็บตัว อ้วน เรียนเก่งจนเพื่อนหมั่นไส้หรือเรียนไม่ทันเพื่อนๆ เป็นต้น ซี่งลักษณะเหล่านี้อาจไม่ปรากฎเมื่ออยู่ที่บ้าน ดังนั้นผู้ปกครองจึงต้องหมั่นสังเกตลูกของตน พูดคุยไต่ถามทุกข์สุขของลูกอยู่เสมอ ไม่เพียงเฉพาะคะแนนสอบเท่านั้น รวมถึงการไปพบครูประจำชั้นและรู้จักกลุ่มเพื่อนหรือผู้ปกครองของเพื่อนของลูก ไม่ใช่โอนเป็นภาระของฝ่ายปกครองที่โรงเรียนเท่านั้น บางครั้งอาการที่แสดงออกอาจเป็นการไม่ยอมไปโรงเรียน การเรียนตกต่ำ ซึมเศร้า มีรอยช้ำตามเนื้อตัว หรือสังเกตว่าเด็กมีเงินไม่พอใช้ ซี่งอาจมาจากถูกกลุ่มเพื่อนขูดรีดรังแก ซึ่งถ้าเด็กไม่ได้รับการช่วยเหลือหรือพ่อแม่คิดว่าเป็นเรื่องของโรงเรียนหรือเด็กต้องจัดการ ในระยะยาว เด็กอาจจะเป็นคนที่ขาดความเชื่อมั่นในตนเอง อาจเป็นโรคซึมเศร้าจนถึงกระทั่งคิดฆ่าตัวตายได้
             วิธีรับมือกับการรังแก พ่อแม่ต้องใส่ใจและสอนเด็กให้มีความเชื่อมั่นในตนเอง สอนให้เด็กรู้จักการโต้ตอบแบบไม่ใช้กำลัง โดยไม่ตำหนิว่าลูกอ่อนแอ รวมถึงการช่วยสร้างกิจกรรมเพื่อเพิ่มเพื่อนใหม่ๆ หรือความสนิทสนมให้เกิดขึ้น เพราะเพื่อนสนิทจะทำให้เด็กมีที่พึ่งและลดโอกาสการถูกรังแกได้ ในอีกมุมหนึ่งก็ต้องดูแลลูกให้ไม่ไปเกเรกับคนอื่น หรือมีพฤติกรรมส่งเสริมคนอื่นที่เกเร เช่น ไม่ให้ยืนดูหรือขำขันเวลาเด็กอื่นถูกรังแก ก็จะเป็นการลดปริมาณการรังแกกันได้